Tweede dag Ibis-driedaagse in teken van bloemkolen

Geschreven door Patrick Vanderstukken op 08-08-2012

Het weerbericht van vrijdagavond is duidelijk, met 90 en 80% regenkans wordt het dit weekend geen weer om een wandelaar door te jagen, nog maar eens deze zomer. Ik blijf op zaterdag dus wat langer in bed liggen. Vroege vogel Linda weet te melden dat de percentages gedaald zijn tot 60 op zaterdag en 35 op zondag. De eerste buienlijn op zaterdag wordt in het Antwerpse pas rond 15:00 verwacht. Ik zwicht voor zoveel argumenten, we rijden naar Puurs. Ken er de sluipwegen om ons karretje veilig en wel te parkeren, onder de kerktoren. Begroet in de Kollebloem ex-werkmaatje Ronny die met het onthutsende verhaal komt dat zoonlief verkast is naar Australië ! Ik kan de beslissing best begrijpen maar voel toch ook mee met ‘de oudjes’ die nog in hun verwerkingsproces zitten.

 

Maar we gaan wandelen, zo’n 30 km lang de Hoevetocht volgend, de tweede dag van deze driedaagse. Pikken voorbij de monumentale Puurse kerk de oude, verlaten spoorbaan naar Dendermonde op. Even verder duiken we de velden in, maïs en uiteraard bloemkolen, hét gewas waar half Puurs van lijkt te leven. De zon is heer en meester in een staalblauwe hemel, de atmosfeer is drukkend. Gelukkig steekt er wat verkoelende wind op terwijl wij over tarmacjes, ons hoedend voor het vele sluipverkeer, onze weg zoeken richting ’t Hoogste en langs de bossen van Hoogheide. Eerste pauze na ruim 8 km in het centrum van Branst. Luc uit Zittaart kiest voor een caféterras en een koele Duvel, wij gaan aan de koffie met taart bij Ibis.

  

De langere afstanden krijgen hier een lus van ruim 10 km onder de sloffen geschoven. Ook wij dus. Moeten bij de Branstse kerk richting Weert en duiken meteen het groen in. Ik ken de lus uit het hoofd, liep ze dit jaar al een paar keer dankzij GR en knooppunten. Voor Linda is alles nieuw. We lopen een erg weidse boog door het groen in het domein van Marnix van Sint-Aldegonde. Brede zandpaden voeren ons langs rijen populieren, een deel ervan al geel in het blad. Gesneuvelde dorre bladeren verspreiden hun typische geur. Tja, de zomer is al een heel eind gevorderd. Onderweg pauzeren we even op een bankje, de innerlijke mens dient gelaafd. We verlaten het domein langs een prachtige donkere dreef die naar de Bornemse kliniek loopt. De parkoersbouwer vermijdt het centrum, stuurt ons achteraf de Kloosterstraat in. Op de lange rechte weg die ons Bornem uitstuurt richting Nonnenbos komen we Herman Stroboer tegen, ook hier al jaren vaste gast. Zandpaden worden nu ons deel. We baggeren langs maïsvelden, een wedstrijd voor paarden mennen ook. Piekfijn uitgedoste dames en heren houden met wisselend succes hun edele viervoeters in het gareel. We zijn terug bij de rustpost in Branst, waar het nu heel stillekes is. Zo’n 900 deelnemers vandaag, zeggen de helpers en het lokt bij hen gemengde gevoelens uit want een beetje minder dan vorig jaar. Wij vinden het een goede score voor een zaterdag die als nattig werd aangekondigd.

 

Voorbij de kerk van Branst kiezen we nu voor een zandpad door een sparrenbosje. Ik weet dat deze weg naar Mariekerke leidt maar zo ver moeten wij vandaag niet. Linksom gaat de reis, aanvankelijk door het losse zand langs weilanden. Later over een brokkenpad van losliggende keien. Vervolgens pas gelegd tarmac onder de sloffen, langs pachthoven en door de open akkers waar de wind vrij spel krijgt. Het zwerk verandert stilaan van kleur, er is ander weer op komst. We wandelen door de ellenlange Kattestraat dwars door Oppuurs en zijn vervallen station. Kiezen bij een splitsing van het parkoers braafjes voor eerste maal en komen inderdaad bij de rustpost in de lokale voetbalkantine uit. Gezellig keuvelend met ons welbekende helpers kies ik voor streekbiertje de Vedett, we hoeven maar een uurtje meer te wandelen.

 

Bij wat hemels gedruppel trekken we opnieuw de velden in. De boer oogstte er pas venkel en deed dat wel heel slordig. Vinden het niet kunnen, die wegwerp maatschappij. Een viertal grote stronken verdwijnen dan ook in de rugzak, twee avonden lekker eten zijn een feit. Net op tijd trouwens want terwijl wij verder stappen tussen bloemkolen en prei krijgen we een pittige plensbui te verwerken, kort en krachtig. We stappen voorbij Hof ten Broeck en zo naar het Fort van Liezele waar vissers in opperste concentratie naar hun dobbers zitten te turen. Stoppen doen we niet meer, de finish ligt nauwelijks 1400 meter verder, na nog wat maïs en enkele Puurse straten. Hoog tijd voor een Duvelke (Linda) en een Maredsous van ’t vat (Ikke). Thuis wacht de bloemkool … of ze van Puurs kwam kan ik er niet bij vertellen.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate