De kermissfeer proeven vanuit Oostende

Geschreven door Mario Carton op 23-10-2012

Met den vroege shift , kijken we alsnog uit naar een wandeling.  Blijkt dat de Stormvogels vanuit Oostende, Koningin der Badsteden een avondwandeling organiseren, nog wel volop in kermissfeer.  Ideaal dus op naar zeetje. 

Wsv de Stormvogels is een bloeiende wandelvereniging die inmiddels net haar veertigste levensjaar ingaat. Zelf organiseren ze op jaarbasis een zevental tochten , waaronder dus deze Oostende in kermissfeer.  ’t Had in het begin heel wat aarde in de grond gekost om een parkeerplaatsje te vinden rond het Onze-Lieve-Vrouwcollege. De keuze om in het hart van een druk dynamisch en daarenboven op feestvierend stadscentrum heeft zo zijn voordelen maar ook nadelen.  De vele enthousiaste Stormvogels onder leiding van voorzitter Jan Berkens profiteerden van de gelegenheid om hun ‘opa’ te bedanken. Georges Verkouille, al lid sinds 1986 en inmiddels de gezegende leeftijd van 80 jaar bereikt , werd eventjes in de bloemetjes gezet voor zijn jarenlange harde inzet binnen de vereniging.  Ook vanwege AKTIVIA en de medewerkers van de wandelgazette , een dikke proficiat.   

 

Met een zalig wandeltemperatuur gaan we stap voor 12km. Langsheen de Leopold III-laan krijgen we meteen een zicht op de Oostendse jachthaven en het schoolschip Mercator. Met dit voormalige schoolschip van de Belgische koopvaardijvloot werd in 1936 het stoffelijk overschot van pater Damiaan vervoerd. Het authentieke interieur van de driemaster werd behouden en is momenteel ingericht als nautisch museum. Aan boord bevinden zich een hele reeks uitheemse voorwerpen, verzameld tijdens de vaartijd van het schip. Aan de rechterkant bemerken we het stadhuis van Oostende. Om het stadhuis te versieren plaatste men er het bronzen standbeeld “Levensritme” van Henri Lenaerts. 

 

Met de Sint-Jozefskerk volgen de historische bezienswaardigheden elkaar in ijl tempo op. De neogotische kerk typeert zich door een vierzijdige geveltoren, een driebeukig schip van vijf traveeën , een zevenzijdig hoofdkoor en twee zijkoren , allen opgetrokken in rode baksteen. De synagoge in het hart van de wijk Oud Hospitaal was tot de komst in 1998 van een kleine gebedsplaats in Knokke de enige synagoge in de provincie. Hier vinden occasioneel nog huwelijken plaats en tijdens de zomermaanden zijn er elke dag twee diensten. Vooral scholen komen hier op bezoek en uiteraard zijn er vieringen voor de bar mitswa, ‘het lentefeest van jongens.' Maar sinds 12 mei 2012 zijn er restauratiewerken aan de synagoge bezig. Dat was geen dag te vroeg want het 100-jarig bestaan van de gebedsplaats kon vorig jaar zelfs niet gevierd worden. 

 

Vooraleer we het Maria-Hendrikpark instappen passeren we nog voorbij de oude watertoren.  De architecturale kenmerken van de watertoren zelf zijn op zich al indrukwekkend, maar ook de randelementen rond de toren, waaronder gerecupereerde bouwelementen, zijn de moeite waard! Eén hiervan zijn de Kariatiden. Een “kariatide” is een vrouwenbeeld dat als zuil voor een schouw of pilaster wordt gebruikt. De drie meter hoge kariatiden aan de ingang van de watertoren stellen Braziliaanse meisjes voor.  Salsa, dus als we op een rustig tempo het Maria-Hendrikaplein opdrentelen.  Het park recent grondig gerenoveerd is vernoemd naar Marie Henriëtte Anne , hertogin van Brabant, prinses van België, aartshertogin van Oostenrijk doch bovenal tweede Koningin der Belgen.  Het park verlaten we via een hangbrug alwaar ons oog valt op ‘ Three Graces ‘ een kunstwerk van de Afro-Amerikaanse kunstenaar Michael Ray Charles.  De beeldengroep verwijst naar de drie gratiën. Drie godinnen uit de Griekse mythologie die respectievelijk schoonheid , bevalligheid en vreugde symboliseren. 

  

Langs de marine kazerne Bootsman Jonsen en het monument van de gesneuvelden van het 3e en 23e linieregiment stappen we een stukje stadskernvernieuwing binnen. Wanneer we goed opletten zien we zelfs nog enkele restanten van de beroemde “rosse” buurt van Oostende. De Kapellebrug bracht ons terug naar de startzaal voor een welverdiende rust. Na een lichte versnapering en lekker soepje wandelden we nu naar een ander klein, maar prachtig park in het centrum van de badstad, het Leopoldpark. Te midden van al dit groen worden langs een beeldenroute allerlei kunstwerken tentoongesteld aan de voorbijkomendee wandelaars. We genieten o.a. van de waterpartijen met zijn “Allegorische koppen” van Leo Copers (1998). Deze kunstenaar vond ze in een Frans depot. Ze stelden de Welsprekendheid, de Rechtvaardigheid, de Rechtspraak en de Geschiedenis voor. Het vermaarde bloemenuurwerk werd geplaatst in 1933. Het kwam geïsoleerd te liggen toen in 1956 de Leopold II-laan werd verlengd tot aan de Casino Kursaal (in het verlengde van de autoweg Brussel-Oostende). Het bevindt zich nu langs de zijkant van het Leopoldpark sinds 1963. Rond de houten muziekkiosk uit 1885 versierd met smeedijzeren balustrades, bloemmotieven en gestileerde lieren, vinden er regelmatig muzikale optredens plaats. Het bloemenuurwerk heeft een doorsnede van 9 meter. Beide wijzers zijn bedekt met bladgoud. De bronzen klok uit 1748 is nog afkomstig uit de (afgebrande) Sint-Pieterstoren. Er worden elk jaar 15.000 bloemen en planten gebruikt om het bloemenuurwerk te versieren. Momenteel is het uurwerkversierd met gele en rode chrysanten. Subliem! De stenen goudkleurige leeuwin met welp uit 1888 is de oudste sculptuur in dit park. Ze rust op het enige stukje stadswal dat nog overgebleven is. Ze verbeeldt de veilige moederschoot.

Het bronzen beeld ‘De Wind’ uit 1933 van de kunstenaar Emile Bulcke (1875-1963) is een ode aan zijn in 1918 overleden dochtertje Dinah. Bij het verlaten van het park merken we nog het beeldhouwerk ‘ de zee ‘ op.  Het kunstwerk van beeldhouwer G. Grard wordt in de volksmond ook wel ‘ liggend naakt ‘ of ‘dikke mathille’ genoemd. 

 

‘Den hof’, zoals dit park in de volksmond genoemd wordt, is een groene oase in het centrum van de stad, waar we konden genieten van de rust van de prachtige natuur, buitengewoon! Na de splitsing kuieren we voorbij de Wellingtonrenbaan, het ruiterstandbeeld van Leopold I, de voormalige koninklijke villa, het zwembad en de stadsbibliotheek. Ondertussen was de duisternis gevallen en flaneren we via de zeedijk richting het prachtig gerenoveerd Casino-Kursaal.  Vanaf dit punt stappen we samen met de 6km wandelaars de rest van het parcours af. Nabij het Zeeliedenmonument schrikken we eventjes wanneer we enkele rode sculpturen naderen. Het zijn de beruchte 'Rock Strangers' van Arne Quinze. Oostende kocht dit kunstwerk in het kader van Beaufort04 voor zo'n 484.000 euro. Het kunstwerk is nu al controversieel. Sommigen zijn er wild van, anderen noemen het 'duur en lelijk'. Ieder zijn mening! 

 

De hele maand oktober worden alle pleinen van Oostende ingepalmd door flitsende kraampjes, spectaculaire en plezante attracties. In totaal staan er liefst 75 attracties. Terug van weggeweest zijn de 'Gravitron', de 'Booster' en de 'Flipper'. Helemaal nieuw is de 'Höllentaxi'.  Kermisplezier  dus voor groot en klein! We konden niet nalaten een rondje op het reuzenrad en een gewaaid ritje op de rollercoaster te maken. En, zeg nu zelf, een foor zonder friet- en smoutebollenkraam. Dit is toch als het Vrijheidsbeeld zonder toorts of de Mona Lisa zonder glimlach. We voelden ons terug net een kind.  Een ‘kleintje met tartaar ‘ en ik was terug een tevreden man. 

Inmiddels was de avond reeds boven Oostende gevallen, nog wat slenteren langs de visserskade en de luxueuze zeiljachten alvorens deze sublieme avondwandeling doorheen de Koningin der Badsteden te beëindigen.  Ja het had best iets feeërieks die kermiswandeling. 

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate