Rustige, landelijke wandeling te Kortemark

Geschreven door Frans D'Haeyere op 30-10-2012

Enkele maanden geleden vierden de Michiel Mispelonvrienden nog hun 20-jarig bestaan. De wisselbeker in oktober is het paradepaardje van de sympathieke club met Johan Bohez aan het roer. De club ontleende zijn naam aan Michiel Mispelon, een geboren en getogen Handzamenaar voornamelijk bekent als genealoog (familiekunde). Zaal De Kouter in Kortemark is de vertrekplaats. Al vroeg zijn de eerste wandelaars vertrokken, het is rond 9u als ik klaar ben om te vertrekken uiteraard na de gebruikelijke babbel her en der en een foto van de groep medewerkers. 

  

Ik twijfel nog tussen de 17 en 21 km, uiteindelijk zal ik voor de laatste afstand kiezen. Een blik op de kaart toont mij dat vooral Kortemark en Handzame in de kijker staan. Kortemark is de hoofdgemeente met als deelgemeenten Handzame, Zarren en Werken. De hoofdgemeente telt ongeveer 12.000 inwoners. In de gemeente is er vooral landbouwactiviteit en worden diepvriesgroenten verwerkt. De voormalige brouwerij Louwaege, groenteconserven Bonduelle en steenbakkerij Desimpel zijn gevestigde namen. Bekend inwoner is kunstenaar Nick Ervinck, wiens werk deze zomer te bewonderen viel in Bredene tijdens Beaufort 04. Ook Sven Decastecker, Paralympisch zwemmer en deelnemer in Londen woont hier. 

  

Het is eventjes uitkijken bij de start om de juiste richting te kiezen, voor mij gaat het naar links voor een kleine lus van 4 km. Het gaat richting Stationsstraat met het gemeentehuis, een statig gebouw. In het fronton helemaal bovenaan lees ik het opschrift ‘Aurora’. Dit verwijst naar de eerste naamgeving aan de groenteconservenfabriek in 1907 gesticht door de familie Talpe (STAR) die na de oorlog dit huis liet bouwen. Gelukkig had ik er op gelet dat er twee soorten pijltjes waren, blauwe en oranjekleur maar sommigen hadden er geen aandacht aan gegeven en volgden de blauwe pijlen. hiermee zaten ze op het parcours van de minder mobiele wandelaars. Via een korte wandeling kom ik aan de achterkant van het station via een onverharde strook. Kortemark heeft een relatief belangrijk treinstation met een rechtstreekse verbinding naar Gent en Brussel. Toch werd in 2011 beslist om de loketten van dit station te sluiten. 

Tot aan de Eerste Wereldoorlog was Kortemark een internationaal spoorwegknooppunt met werkplaatsen en de bevoorrading van de locomotieven en een belangrijk goederenstation. Thans is het ontmanteld en gedegradeerd tot een halte voor personenvervoer. Even verder kom ik aan een grote waterplas, het spaarbekken. Op de overzijde van de parking volgen we het wandelpad rondom het spaarbekken waar drie beken samenvloeien. Het spaarbekken vangt het water van Kortemark en omliggende gemeenten op, ter bescherming tegen overstromingsgevaar. Er zijn twee spaarbekkens in Kortemark met een bergingscapaciteit van 133 miljoen liter. Het pad wordt smaller met langs weerskanten begroeiing om uit te komen in de Torhoutstraat. Daar prijkt het opvallend witte gebouw van cultureel centrum ‘De beuk’, een voormalige kapel uit 1909 met ernaast het huis Demeester, het oudste huis van Kortemark (1776), met geklasseerde beuk en de stopgezette brouwerij Louwaege (streekbier Hapkin). Hiermee zat de eerste lus er bijna op en kwam ik terug in de startplaats voor mijn eerste controlestempel. Lang zou ik er niet blijven want ik zag er te veel bekenden, ik moest voortmaken.

 

Het ging richting Handzame over een afstand van 5 km. Even over het voetbalterrein ging het over een modderig pad. Mijn oog viel op een bord geplaatst door de gemeente met als titel ‘Smulboomgaard’. Deze werd op 20 november 2006 aangeplant naar Frans voorbeeld. Plaatselijke bewoners en passanten kunnen hier naar hartenlust een appeltje van de bomen plukken. We hadden pech, de appelpluk is voorbij, in het andere geval zouden er niet veel overgebleven zijn vrees ik. Hier en daar lagen uitgesneden pompoenen voor de deur, Halloween is immers met rasse schreden aan het naderen. De Koutermolenstraat maakt duidelijk dat we een molen aan het naderen zijn. Groot-Kortemark telt vier molens op zijn grondgebied, wat uitzonderlijk mag genoemd worden, de Koutermolen is er één van. Het is de oudste van het Krekedal. Zijn naam duikt voor het eerst op in 1438. Tot 1875 is het een open staakmolen. Later werd hij vervangen door een gemetseld torenkot waarin de olieslagerij kwam. Hij overleefde nauwelijks de Eerste Wereldoorlog. Hij werd in 1944 geklasseerd en in 1956 stilgelegd. Hij onderging een eerste restauratie in 1963-1966. 

  

Intussen komen we op het grondgebied van Handzame. Opvallend is meteen een kapelletje dat er heel fraai en nieuw uitziet, het onderging een restauratie. Het zou niet het laatste zijn. Meteen wordt het duidelijk als men weet dat de gemeente vanaf 1 januari 2008 een toelage geeft voor het restaureren van kapelletjes. De plaatselijke heemkring heeft de kapelletjes geïnventariseerd. De 5 km zat er op, ik betrad rustpunt Openbaar Centrum te Handzame. Hier was het drukker want het was de enige rustplaats buiten de vertrekplaats, de langste afstand kwam hier zelfs 3 keer langs, voor mij zou het bij twee keer blijven. Opnieuw heel wat bekenden maar ik maakte het kort en zette me op weg voor de komende lus van 6,8 km. 

Handzame heeft ooit een bloeiend blues festival gehad en dit gedurende 25 jaar. Na Peer was Handzame het grootste bluesfestival van België maar wegens teruglopende toeschouwersaantallen werd het in 2001 stopgezet. Ik passeerde de parochiekerk van Handzame, de Sint-Hadrianuskerk. Deze gotische driebeukige kerk dateert uit 1614, delen van het torentje en de sacristie zijn zelfs 13e eeuws. De kerk werd in 1887 vergroot maar tijdens de Eerste Wereldoorlog verwoest, net zoals bijna het gehele dorp, ze werd kort daarop wederopgebouwd. In 1999 werd de kerk gerenoveerd en uitgerust met moderne kunst. Langs de andere kant op de hoek van de straat prijkt het voormalig gemeentehuis. Het is een opvallend gebouw met neogotische inslag. Het dateert van 1903, het werd ook grotendeels vernietigd tijdens de oorlog en heropgebouwd. Op de voorgevel werd een gedenkplaat aangebracht voor het 20e Linieregiment tijdens WO I. We zijn op het Handzameplein, vroeger ‘Marktplaats’ geheten. Tot aan de Tweede Wereldoorlog vond hier een bloeiende vrijdagmarkt plaats. Rond het plein staan vooral 19e eeuwse huizen, sommige zijn ook volledig herbouwd na de vernietiging tijdens de Eerste Wereldoorlog. 

 

Het gaat verder tot aan het voormalig station van Handzame langs de Kronevoordestraat. Het gebouw dateert uit 1894. In 1858 werd de spoorlijn Lichtervelde-Veurne ingehuldigd, in 1860 werd een eerste station gebouwd. Tijdens WO I was het station van strategische betekenis voor een nabijgelegen vliegveld aangelegd door de Duitsers. Vanaf 1965 houden goederentreinen geen halt meer, in 1981 stopt de trein voor de laatste maal in het station te Handzame. Het wordt thans in gebruik genomen als jeugdhuis. De Zuidbosstraat is het begin van een modderig pad doorheen de velden. De maïsvelden zien er desolaat uit, de kleur van de maïs ziet er precies niet ‘gezond’ uit, de vele regen zal wel aan de oorzaak gelegen hebben veronderstel ik. De Amersveldestraat wijst erop dat we opnieuw op het grondgebied van de hoofdgemeente zijn aangeland, in de verte het gekende groenten verwerkend bedrijf Bonduelle. Hier kom ik opeens vele wandelaars tegen, het betreft de 10 km-afstand. Met de zon in de rug stond mijn fototoestel nu uiteraard op scherp. Ik passeerde weiden waar de koeien zich neergevlijd hadden naast grote plassen water. Nog even flirten met de grens van Handzame en daar kondigde zich voor de 2e maal de controle in O.C. Handzame zich aan. Nu was het meer dan druk, moeilijk om een plaatsje te bemachtigen. 15,7 km had ik afgelegd, het laatste stuk van 5,5 km kwam er aan.

  

Dit laatste stuk kondigde zich heerlijk aan met een stukje buurtweg, namelijk buurtweg 20, de Zandstraat. Deze veldwegel maakt deel uit van de plattelandsroute. Even later een andere buurtweg namelijk nummer 58, de Speyeweg. Deze buurtwegels zijn een droom voor elke wandelaar: men komt in een rustige omgeving en krijgt enkele mooie zichten aangeboden, zeker het bewandelen waard. We wandelen een eindje langs de spoorweg. Ten slotte steken we de spoorweg over en stappen richting centrum. Het bord ‘Naar de aankomst’ laat er geen twijfel over bestaan, het eind komt in zicht ofschoon het nog een heel eind zal blijken. Op het einde van de Stationsstraat vang ik een blik op van de Sint-Bartholomeuskerk, de parochiekerk van Kortemark. Het is een driebeukige kerk die na Wereldoorlog I werd heropgebouwd in neogotische stijl. De oudste bidplaats was ook al eens in de 2e helft van de 16e eeuw vernield. Het complex Margareta-Maria-Instituut secundair onderwijs van de kloosterorde Sint-Vincentius à Paulo deed tijdens WO I dienst als Duits militair hospitaal. Nu was het einde wel heel dichtbij, zeker als ik het bordje lees ‘Bedankt voor uw deelname’. Einde van een genietbare landelijke tocht met als minpuntjes de aanwezigheid van slechts één rustpost buiten de startzaal en een te lang overlappend stuk veroorzaakt door de lussen. Voor de rest heeft de parcoursbouwer er uitgehaald wat erin steekt, buurt- en onverharde wegen werden optimaal benut. 

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate