Geschiedenis en natuur boven tijdens Pazovo tocht

Geschreven door Jean-Pierre Declerck op 05-11-2012

November met zijn regendagen, zijn verkoudheden, griep en andere plagen. Dit jaar worden wij extra verwend, want al meerdere dagen lijkt het moessonseizoen te zijn aangebroken. Maar weer of geen weer, vandaag wordt er gewandeld. PAZOVO ofte Palliatieve zorgen Westhoek-Oostende hebben een middellange afstand van 30 km in de steigers gezet dus op naar Wzc Wieltjesgracht in Ieper, uitvalsbasis voor hun 11de voettocht door een stukje Westhoek. Het is verbazend genoeg droog deze morgen wanneer ik het moderne rusthuis binnenkom, ik leef op hoop. Bij de ingang wordt eerst een schitterend antieke apothekerskast bewonderd en dan inschrijven. Het is even schrikken als je de inschrijf- en consumptieprijzen ziet, dus er vlug vandoor voor een wandeling van 31,3 km.

   

 

Over de parking wordt de Wieltjesgracht met zijn hoog opschietend riet opgezocht, verdwijnen vervolgens in enkele steegjes om achter het historisch centrum met de Sint-Jacobskerk, Lakenhalle en Grote Markt door te komen. Nog wat straat in, straat uit tot de eerste rust, al na 1,8 km. in RVT Zonnelied. Wij blijven nog een stukje door de stad draven tot het station, waar een eerste maal de Vauban vesten kunnen bewonderd worden. Steken de spoorweg over en gaan wat verder het wandelpad langs de vaart Komen-Ieper opzoeken, een klassieker uit het Vlaamse blunderboek.

Al in de 17de eeuw droomde men van een scheepvaartverbinding tussen het agrarisch gebied rond Ieper en de welvarende Leiestreek. In 1864 werd met graven gestart, maar het werd een opeenvolging van grondverschuivingen, instortingen en andere tegenslagen, met als dramatisch hoogtepunt het instorten van een gloednieuwe brug in 1913. Er zou nooit één schip van Komen naar Ieper varen. Gevolg was dat de natuur hier bijna een eeuw haar gang kon gaan en men hier een uitgelezen stuk natuur vindt. De hemelsluizen worden opengezet en onder de paraplu gaat het een kilometertje langs het water tot wij een bermpje afdalen en een woonwijk doorlopen. Hierachter ligt een wandelpad dat tussen de velden door slingert. Wat opvalt, zijn de honderden kilos aardappelen die hier op de verzopen velden zomaar liggen rotten. Aan de horizon komt de kerktoren van Dikkebus in zicht, maar wij laten het dorp links liggen en lopen op een stil asfaltwegje rechtdoor tot … sentier 34 staat er op een bordje. Een veldwegel stuurt ons tot Dikkebusvijver waar wij een halve toer rondlopen om na 6,8 km. het Vijverhuis te bereiken. Geen controle zegt de waard, allen koffie of een pint. Nog te vroeg, dus weg maar.

 

Een asfaltwegje leidt naar de grote weg naar Dikkebus die gedwarst wordt. Eerst even binnen bij hoeveslager Goudeseune waar een voorraadje hennepot ingeslagen wordt, een lokale lekkernij gemaakt van kippen-, konijnen- en kalfsvlees. Achter de hoeve begint het Dikkebusvijverpad. Er wordt steeds een grindpaadje gevolgd bezijden een heftig stroelende Vijverbeek. Voor ons de West-Vlaamse heuvels met Rode- en Zwarteberg en de Kemmelberg waarvan de top warempel in de wolken schuil gaat. Onder ons een hoge kerktoren, is dit Kemmel? Wij blijven nu een smal asfaltwegje volgen en draaien een brede bocht rond Vlamertinge. Finaal komen wij toch de grootste deelgemeente van Ieper, de hoofdstraat door, voorbij de imposante Sint-Vedatuskerk en het oude gemeentehuis en wat verder rust 3 na 14,3 km. in RVT Wintershove. Het rusthuis wordt langs de achterkant verlaten. Wat opvalt is dat een oude omwalde kapel ingenieus in het moderne geheel is opgegaan. Wij lopen achter het roodgeel bakstenen kasteel van Vlamertinge dat midden een groen park met vijver ligt door, komen wat verder bezijden het natuurgebied van de Kemmelbeek, stappen een poos richting Elverdinge, maar komen dan Vlamertinge weer in. De spoorweg over tot de drukke weg naar Poperinge gedwarst wordt. Een traag wegje stuurt ons richting Hazewind waar wij een parallel wegje van de grote weg opzoeken. Tussen de nu naakte constructies van de hoppevelden gaat het rechttoe, rechtaan tot de eerste huizen van Ieper, waar echter eerst nog wat natuur volgt. Een eerste kerkhofje uit W.O.I voorbij, een nieuwbouwwijk door om nog eens het Dikkebusvijverpad te bewandelen. Aan het einde Ieper, wat straat, een steegje bezijden het klooster, volgen een wandelpad dat ons achter het station afzet. Wij lopen onder de perrons door en gaan dan onder een mild zonnetje een tweede maal RVT Zonnelied opzoeken na 22,3 km.

 

Wij lopen terug tot de splitsing en beginnen dan aan de binnenwandeling op de Vauban vestingen. Toen Ieper in 1678 bij de Vrede van Nijmegen in Franse handen kwam voorzag Vauban de stad van nieuwe verdedigingswallen. Zij zijn de best bewaarde gebleven in ons land en vormen nu een schitterende brok natuur. Bovenop de vesten, dreven in hun mooiste herfsttooi, vijvers waar eeuwenoude treurwilgen zich spiegelen, toch ook een oorlogskerkhof. Bij de Rijselpoort, de oudste stadspoort daterend uit de 14de eeuw en die twee gedeelten van de vestingen met elkaar verbindt komen wij de stad uit. Het gaat rechtsaf tot meubelfabriek Crack, voorbij wat voetbalvelden, een tunneltje door, vervolgens een asfaltwegje tot een stuk parkoers om duimen en vingers af te likken. Wij lopen volledig de Zillebekevijver rond. Een dreef kleurt rood, rosbruin, geel. Eenden en waterhoentjes op het water. Een vlucht wilde ganzen strijkt neer, een onrustige aalscholver monstert ons vanop een paaltje, een reiger maakt een sierlijke bocht boven onze hoofden, hier kan je uren genieten. Wij komen terug tot de meubelfabriek zoals wij gekomen zijn in omgekeerde richting en slaan het Rondeelpad in. Het paadje loopt tussen lage bosjes door boven het Hoornwerkpad. Aan het einde, de Meensesteenweg die wij dwarsen. Om na 29,8 km. RVT Huize Sint-Jozef binnen te lopen voor een laatste rust.

  

Er rest een dikke kilometer. Een woonwijk door, de vestingen langs tot de Menenpoort, door de Britten gebouwd ter nagedachtenis van de 55000 niet geïdentificeerde Commenwealth soldaten uit W.O.I . Er hangen nogal wat Engelsen rond, 11 november is dichtbij. Het gaat rechtdoor steeds langs de vestingen tot het openluchtzwembad. Brrrr. Achter het hoekje gaan wij warmere oorden opzoeken in RVT Wieltjesgracht en zit onze wandeling er op. Dat Vredestad Ieper aan de wandelaar heel wat te bieden heeft staat buiten kijf. Zijn rijk historisch verleden, herinneringen aan enkele woelige oorlogen, maar ook de omgeving met heel wat mooie natuur. De wandeling van PAZOVO is een patchwork van geschiedenis en natuur en kon ons zeker bekoren. 

Geniet mee van enkele sfeerbeelden : 

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate